تاریخ هنر پر است از سر فصل‌های فراموش شده. از آدم‌هایی که آمدند، ردی گذاشتند و رفتند. بعد غبار روی‌شان را گرفت. در تمام مدیوم‌ها هیچ‌کدام به اندازه‌ی جادوی تصویر و موسیقیِ سینما، تاثیر گذار نیستند. همین. سال‌ها پیش در فرانسه، روزنامه نگارانی آمدند، ردی گذاشتند و رفتند. کایه دو سینما، سینما را تغییر داد. نه با فیلم‌های گدار و تروفو. بلکه با نظریاتش. تئوری مولف، احتمالن یکی از بهترین دستاوردها و هدایای سینما به جامعه‌ی هنر بود. دیگر هنرمند، مولف بود. مهم نبود چقدر این اثر خوب است یا حرفه‌ای است یا ... مهم این بود که هنرمند تا چه اندازه فردیّت خودش را متجلی می‌کند. که بر طبق این نظریه اگر مولف، یک اثر ضعیف خلق کند، آن اثر ارزشمند است و اگر یک غیر مولف، یک اثر قوی بسازد، آن اثر بی‌ارزش است. البته که نظریه پردازان کارشان درست بود. کایه دو نه تنها سینمای فرانسه را، بلکه بعد سینمای اروپا و دنیا را متحول کرد. مولف کسی بود که در اثرش وجود داشت. سبک خودش، جهان‌بینی خودش، زبان خودش و روحش را در اثرش داشت. هیچکاک مولف بود. اگر در انتهای فیلم‌هایش نام او را نمی‌گذاشتید، باز هم تشخیص‌ش ساده بود، که این فیلم ساخته‌ی هیچِ سینماست. نظریه‌ی مولف ارزشمند بود، چون فردیّت ارزشمند است. و وبلاگ‌ها بزرگ‌ترین مدیوم برای بروز فردیّت هستند. وقتی وبلاگ به دنیا معرفی شد، گفتند قدم آخر برای فردیّت برداشته شده. البته که نشده بود. امّا قدم بود. نویسنده‌‌ها آن‌طور می‌نوشتند که می‌خواستند، نه آن‌طور که باید می‌نوشتند. و این ارزشمند بود. بعدها با گسترش وبلاگ نویسی، و مخاطبان، طیف عظیمی از وبلاگ‌ها مخاطب محور شدند. هیچ‌وقت نمی‌فهمی این‌طور تغییرات خوب‌اند یا بد. امّا وبلاگ‌ها چیزی که برایش آمده بودند، نشدند. معمولن این‌جور چیزها را محدود می‌کنند به ایران و مردم ایران و این‌که ایرانی‌ها نمی‌دانند چطور از چیزها استفاده کنند. مزخرف است. دنیا نمی‌دانست چطور خودش را بروز دهد. هنوز نمی‌داند. مولف بودن در وبلاگ‌نویسی، نه مثل کارگردان‌ها، جوامع را تغییر می‌دهد، نه مثل نویسندگان، فلسفه را. ولی ارزش‌ش را دارد. مولفان، همیشه دوست داشتنی نیستند، اما هرگز فراموش نمی‌شوند. و من فکر می‌کنم بزرگ‌ترین ترس ‌ما نه مرگ، بلکه فراموش شدن است. 

در خارج از بیان، در وب‌ فارسی، مولفان کم و بیش هستند. امّا در بیان، تعدادشان کم‌تر است. در زیر تعدادی (ونه همه) از وبلاگ‌هایی که به نظرم بلاگرهای مولف درشان می‌بلاگرند را جدا از محتوای آن‌ها، صرفا به جهت مولف بودن‌شان آورده‌ام. خواندن وبلاگ‌های مولف به دو دلیل خوب است. اول این‌که ذهن‌تان را خلاق و در مولف شدن‌تان تاثیر گذارند. دوم، جهان‌بینی مولفان، فارغ از عینکی که به چشم دارند، نقش مکمل دارد برای جهان‌بینی غیر مولفان. آن‌ها زوایایی را می‌بینند، به دریچه‌هایی وارد شده‌اند که جز آن‌ها کسی برای وارد شدن به‌شان ساخته نشده. ضمن تشکر از نویسندگان وبلاگ‌های زیر، امیدوارم این لیست روز به روز، طویل‌تر و البته غنی‌تر باشد.

tyekz.blog.ir

sadrolmotovahhemin.blog.ir

2zandarman.blog.ir

rlezaf.blog.ir

dochar73.blog.ir

mini2.blog.ir

kazive.blog.ir

masirika.blog.ir

white-shadow.blog.ir

filterplus.blog.ir

filozof.blog.ir

heterism.blog.ir

goonehaiechaldar.blog.ir

پ.ن: بین این مولفان هم بگویم که این آخرین پست من در «بیان» هست. در پست «دو پالان و یک خر» پالانش عوض شد، این‌بار خرش. سوار خر خودمان شدیم. بدین معنی که چراغ این وبلاگ زین پس در پنل‌هایتان روشن نخواهد شد. 

این وبلاگ با همان دامین AminZm.Com، بر روی سرورهای میزبانی دیگر به زندگی‌اش ادامه می‌دهد.